شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند که این مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمد

شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش باز کن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد!

دیشب کسی به من گفت یک جام شوکران میل دارید؟

افسوس که من دستش را پس زدم !دیگر از زیستن چه سود در جهانی که از عشق هایش شمیم جدایی به مشام می رسد و از دوستی هایش آتش دو رویی و حسادت .مادران فرزندان خود را با صلاح بی مهری خویش در گهواره می کشند و عاشقان در قلبشان معشوق خود را،از صلح بوی جنگ می آید و از جنگ بوی خون.

نفس هایم تنگ شده ،این عشق است که در رگهایم جاریست ولی قلبم با هر ضربان طنین دلتنگی و مرگ می نوازد!زخم هایی ست بر پیکر روحم و زهرهایی، التیامش می بخشی با جادوی محبتت؟  شاید هم با تلخی اشک هایم از فراق تو پادزهری بسازم  برای زهر عشق!

دیشب من از دستان تو آن جام را گرفتم...

شوکران روح ...جام عشق را...

  يک غزل سر مي دهم درمعني چشمان تو

                              تا کنم همراه دل ارزاني چشمان تو

باخت از حرم نگاهت قافيه، بي وزن شد

                                اين غزل در ساحت زيبايي چشمان تو

خواستم شعري بگويم لايق چشمان تو

                                 شرمش آمد شعر باشد باشد راوي چشمان تو

     واژه حتي از خجالت سر به زير افکنده بود

                                تا نيالايد به وصفي پاکي چشمان تو

      جرعه اي نوشيد و عمرش تا ابد شد جاودان

                                 خضر فرخ پي زجام ساقي چشمان تو

  *در وصف چشمان حوا*

من نباشم کی تو رو یا موهاتو ناز می کنه

کی با بالای شکسته با تو پرواز می کنه

راست بگو من که نباشم اخمای پیشونیتو

کی می آد دونه دونه با حوصله باز می کنه

من نباشم کی می آد ناز نگاتو می خره

کی می آد دنبال تو ، تو رو تا خورشید ببره

کی می گه حقا همیشه با تو اِ

واسه ی خاطر تو کی می ره پشت پنجره

من اگه نباشم کی واسه همیشه تورو می پرسته

کی برات می میره کی نمی شه خسته

کی تو رو می ذاره روی دو تا چشماش

کی اگه نباشی می گیره نفسهاش

من نباشم کی برات قصه می گه تا بخوابی

کی می آد سراغ رویات تو شبای مهتابی

کی بیداره تا تو خوابت ببره

کی قایم می شه توی ابرا که راحت بتابی

من اگه نباشم کی واسه همیشه تورو می پرسته

کی برات می میره کی نمی شه خسته

کی تو رو می ذاره روی دو تا چشماش

کی اگه نباشی می گیره نفسهاش

                                                                                     "حوا برای آدمش"

جاي صدها زخم کهنه بر دلم،يادگار عشق بي پرواي ماست

نوترين زخمي که بر دل مي خورد،غصه شبهاي بي فرداي ماست

جز فغان و ناله و فرياد و درد،برنمي خيزد ز گورستان دل

گاهگاهي ناله مرغ شبي ، همنوا با ناله و آواي ماست

غير مشتي استخوان از پيکرم، نيست ما را سهمي از اين زندگي

بخت من آيينه دار تيرگيست،آه امروز،آتش فرداي ماست

بهره هر کس ز عشقش غير ما،شادي و خوشحالي و سرزندگيست

بهره ام از عاشقي يارب ببين، ضجه هاي چشم خون پالاي ماست

ديگر آشفته نمي دارد مرا ، عشق نابي ، صورت زيبا رخي

خسته ام از عشق و حتي زندگي،مرگ در انديشه و سوداي ماست

آه ، روزي سرخوش و شادان ومست،عاشقش گشتم، به او گفتم خدا

هم خدا مي خواندمش هم ناخدا،وسعت احساس ما،درياي ماست

او که بودش بهر ما روزي خدا،بنده اي بود از ميان بنده ها

ليک چشم عاشقم اينرا نديد،درد ما،چشم دل اعماي ماست

يک دروغ ساده از آن ناخدا،شد سرآغاز پريشاني ما

کشتي اميد من بر گل نشست، عرشه بشکسته اي دنياي ماست

واي بر من،باز هم عاشق شدم،عاشقي دردي که از بي عاري است

                     عاشق رفتن،رهايي،پر زدن،عشق پروازي که در روياي ماست

می خواهم شکوه ای کنم از عمق وجودم تا که سوختنم را نشان دهد اما چه کنم اهل شکوه نیستم

می خواهم اشک ریزم و با سیل اشکم آتش درونم را خاموش کنم اما چه کنم اهل اشک ریختن نیستم 

                                                       ( آدم در فراق حواش) 

   تنهایی ام را با تو قسمت می کنم سهم کمی نیست

من هیچم ،هیچ،هیچم خوانید

من پوچم،پوچ،پوچم خوانید

من نوای دل انگیز نفسهایت بودم،

در نهان به نیستی کشاندی.

من چشم بودم چشم،

محو تماشای تو،

آه که کورم کردی!

از من تنها دل ماند دل،

که نه برای تو بلکه در تو تپید،

شکستی!

از من هیچ نمانده ،هیچ،

هیچم خوانید!

تو خواب بودی خواب،

من رویای شبانه ات بودم،

بیدار شدی اکنون،

باز هم آه،

رویا در بیداری جایی نداردآخر!

من ماه بودم ماه،

شب های تاریکت را روشنایی بخش،

کنون روز آمده،خورشید،

                                        من و ستاره هایم می رویم جای ما اینجا نیست.

                                                                                            "حوا بدون آدمش"

چه پر شور و غوغاست دنیا 

                                     چه پر رنگ و لعابست دنیا

به چشم آدمی همچون من کور

                                    چه زیبا و قشنگ است دنیا

به چشم دیگران شاید نباشد 

                                    چنین زیبا و زیبا روی دنیا

به چشم خوبان و دیده پوشان

                                   چه زشت است این زیبا دنیا

چه سخت است دل بریدن زین دنیا

                                   ولیکن دل بریدن خوبان از این دنیا  

چه بسیار قبیح است آسمان سبز و زمین گرد آلود در نظر من یا رسول الله 

اندوه من همیشه خواهد بود وشبهای من به بیداری خواهد گذشت این اندوه

از من بدر نخواهد رفت تا آنکه حق تعالی از برای من اختیار کند آن خانه ای را 

که اکنون تو در آنجا مقیمی در دلم جراحتی است چرک آورنده و در سینه ام

اندوهی است از جا بدر آورنده و چه بسیار زود جدایی افتاد میان ما و به سوی

خدا شکایت می کنم حال خود را  

فاطمه جان ای شمع هستی عالم من با اینکه درک و فهم کاملی از شما و شخصیت شما ندارم

اینگونه در سوگ و عزای جان گداز شما سوخته ام و سیاه پوش شدم وای بر علی که شما رو درک

می کرد و چه گذشت در آن لحظات بر او چگونه خواهی خم نشود زانو و کمر علی زیر تابوت سبک تو

که در زیر در خیبر خم نشد چگونه خواهی تحمل کند غم فراق تو را در حالی که می گوید خدایا طاقتم

طاق شد صبرم تمام شد چگونه خواهی علی بر سر خاک تو بنشیند و اشک و ناله سر ندهد ز نبود تو

در حالی که میگوید الهی بهد فاطمه علی زنده نمونه علی زنده نمونه